Ik merk dat ik hier weinig nieuws post.
Ik post het eigenlijk liever op Flickr:
http://www.flickr.com/photos/tomvanryckeghem/
NIEUWS /
Als eindejaarsstudent fotografie dien ik mijn project waar ik nu het 2e jaar aan werk dit jaar af te ronden. Ik hoop, echt, ik hoop dat ik er raak. De lange droombeelden waarvan ik er tot nu toe 2 heb moeten er uiteindelijk 4 worden. Daar wil ik vanaf januari werk van maken. Ik ben nu gestart met het middenluik, zo zie ik het voorlopig. Het is een soort reis in spelvorm. Ik las veel over tarot en was geboeid door de manier waarop de kaarten in beeld werden gebracht. Het onvoorspelbare voorspellen vind ik erg fascinerend. Het fenomeen tijd, want daar draait alles in m’n project uiteindelijk om probeer ik in beeld te brengen. Ik ga opnieuw aan de slag met hulp van kinderen. We werken rond origami. Met een eenvoudig simpel blaadje maakten we verschillende dieren. Ik gaf hun de vrijheid om in fantasie een volwassene mee te nemen met hun geplooid diertje. De volwassene komt binnen in een stilte.. Trekt de drukke deur achter zich dicht en ziet een muur vol cirkels. In het midden van de ruimte ligt een origami papieren spel. Je kent dat wel, zo’n plooidingetje waar iedereen als kind ooit mee z’n toekomst heeft voorspeld. Wel, de volwassene mag meespelen, en uiteindelijk beslist het lot welke reis hij mag maken. Ik probeer een 50 tal cirkels te maken, cirkels omdat ik misschien onbewust de link leg met een ander beeld dat ik vorig jaar maakte. cirkels die misschien op een kijker wijzen, op avontuur, ….
alvast 2 beelden:
De laatste tijd weer erg druk bezig, en ik vergeet deze blog. Ik heb enkele mooie publicaties die ik es moet fotograferen en op de blog/ site plaatsen. Sinds deze week gestart met fotografie voor binnenhuisarchitect Pieter Vanrenterghem. Het werk bevalt me enorm. Ik ben gewoon om huizen te fotograferen, en krijg nu nog meer tijd om me te focussen op de lijnen, de vlakken en composities.
Ik heb zalig veel tijd om creatief te zijn…
In het Werviks tabaksmuseum loopt tot en met 31 augustus een groepstentoonstelling waar ik ook aan deelneem. Ik stel er 2 werken tentoon. Het zijn 2 beelden van een project waar ik momenteel mee bezig ben. De werken zijn geprint en afgewerkt op dibond op grootte 150 cm op 50 cm
Zeker een bezoekje waard!
Eindelijk…Hij is er. M’n nieuwe website staat eindelijk online. Ik heb er een jaar aan proberen te werken, maar telkens was er een tekort aan tijd, of motivatie, of iets anders… Nu heb ik verlof en dit is de uitgesproken tijd om er aan te werken. Mits enkele laatste aanpassingen zoals een Nederlandstalige contact en nog wat kleine details is hij zo goed als af. De site is gemaakt met wordpress. Het was lang zoeken naar de juiste template maar ik denk dat ik een tevreden man ben nu. Eenvoud, duidelijkheid, daar draait het om. Foto’s worden onmiddellijk getoond op de homepagina, en categorieën staan er onmiddellijk boven. Door die aan te klikken wordt een filter toegepast en zie je enkel de desbetreffende categorie. Wanneer je vervolgens een foto groot aanklikt kan je binnen die categorie kijken door rechtsboven op next te klikken.
Dus beste bezoeker, ik wens je veel kijkplezier. Indien je opmerkingen hebt zijn ze meer dan welkom!
Ik wil tevens een nieuw werk tonen. Ik werkte in de maanden mei en juni voor een reclamebureau een ‘kookboekje’ af. Ik deed er toch de fotografie voor, koken is niet aan mij besteed. Het boekje wordt uitgegeven in oktober tijdens de week van de smaak. Het is een boekje dat je krijgt bij bezoek aan één van de 15 streekmusea, deels in Zuid westvlaanderen, Deels in Noord Frankrijk.
Ik was gecharmeerd door Yvonne Renou, een kranige dame die gidst in het Museum Jeanne Devos in Wormhout. Het Musée Jeanne Devos was vroeger de woonplaats van abt Lamps en Jeanne Devos. Jeanne Devos was fotografe.
Maandag 30 mei rond 17 uur. Nadat ik een uurtje had gereden doorheen het kletsnatte Noord-Franse landschap kwam ik aan in een klein maar gezellig dorpje. Het museum was een prachtig oud huis. Ik parkeerde m’n wagen in een doodlopend straatje en stapte het museum binnen. Een lief vrouwtje zat me op te wachten. Ze vertelde me over het museum en ik ging terug in de tijd. Alles was er zoals het vroeger was. Ik proefde sfeer en gevoel. Een keukentje, een living met bijpassende feautuil, een zoldertje waar het behang al decenia aan de muur kleefde…
Ze had een taart mee. Niet zelf gebakken vertelde ze me. De plaatselijke bakker had dit gedaan. Even later kwam de ‘president’ aan. Hij vertelde dat hij de leiding had over de vzw, het museum, … Ik fotografeerde Yvonne in een nostalgisch kader. We eindigden samen met het eten van de taart en het drinken van een glaasje Hommel. Tevreden reed ik naar huis, het regende pijpenstelen.
Vandaag wat cultuur opgesnoven. Ik ben met m’n kleine vriend en vrouwtje naar de tentoonstelling van de Duitse kunstenaar Anselm Kiefer geweest in het museum voor schone kunsten in Antwerpen. Gigantische werken worden er nog tot eind januari tentoongesteld van deze bijzondere kunstenaar.
Ik werd stil van het grootse werk ‘secret life of plants’.
De foto nam ik niet zelf, en komt ook niet uit dit museum maar vond ik op het net.
Voor m’n persoonlijk project heb ik een 2e beeld in gedachten. Ik rijd vaak naar Ieper, en ben elke keer gefascineerd door de door water bedolven weide langs de expresbaan op weg naar het station. Vrijdag moest ik opnieuw in Ieper zijn. Voor Dewaele moest ik een appartement fotograferen, maar het kantoor was gesloten. Ik had dus wat tijd over. Ik reed richting huis en passeerde er opnieuw. Ik zette m’n wagen langs de kant en vertrok richting weide. Een bordje aan de ingang verklapte wat over het gebied. Het is een natuurpark, en heet verdronken weide. De door ijs bedekte velden nodigden uit tot dromen,… Ik had m’n fototoestel en statief mee en nam enkele beelden die ik tot panorama herwerkte. Misschien ga ik opnieuw het nog enkele keren. Ander weer schept andere sfeer. Langs de andere kant ga ik dan hoogstwaarschijnlijk het ijs niet meer hebben. Deze week gaat alles dooien, en er is weinig mooi weer op komst… miezerig weer….Ik zie wel.
Ik zie mannetjes op hoge stelten door het gebied stappen. Ze dragen felgekleurde vogeltjes naar de boom. Opnieuw een beeld in droomsfeer, … kindertijden.
Momenten, waarop je verdrinkt in je gedachten… dagdromen… Heel even, een flits, een droom, een herinnering, een voorspelling, een uitweg, een rust, een fantasie, …
Oud, jong, puber, adolescent, zestiger, … Ik denk dat iedereen zo’n momenten heeft. De één meer dan de ander. We zwemmen tussen 2 eilanden. Soms erg rustig, soms erg druk en gehaast. Zo is ons leven. We zijn de poppetjes in dit grote spel.
Je hebt familie, een zoon, een pracht van een vrouw. Deze zijn van onschatbare waarde, en zorgen voor evenwicht. Ze zorgen tevens voor rust en stabiliteit. Ze maken je heel even geen poppetje meer van de grootheid, maar poppetje van je kleine familie. Het zit in ons, dat rolletje. Vader, moeder, kindjes, … schitterend deze keer, anders dan die grote maatschappij.
Je hebt ook een plekje in jezelf waar je vrij bent. Vrij om te doen en te laten wat je wil. Vrij om te denken en fantaseren over wat, wie dan ook. Je gedachten… dagdromen…
…dus dag dromer,, wie je ook bent. geniet ervan.
Het eerste deel, de grote beelden stellen die dagdromen voor. het zijn onbewust die van mij. Al plaats ik ze in verschillende personages ,omgevingen, tijden.
Het tweede deel zal alles misschien meer duiding geven. Ik maak dus een groot spel, waar we onderdeel van zijn. marionetten vaak, in verschillende rangordes. Zowel positief, als minder postitief. Ik denk dat ook gevoelens der mensen er een plaatsje in kunnen krijgen. van verliefd tot jaloers, van vreugde tot verdriet. Zij zijn de dingen die ons mensen maken en ons minder marionet doen zijn, of soms juist meer. Ik zie waar ik hiermee kom, dit is werk voor later.
Dit weekend even de studio in getrokken met m’n kapoentje.Wat gaat het snel alles…. Na de krokusvakantie mag je naar school. Ongelooflijk hoe deze 2 jaar voorbijvlogen vriendje. Je verandert elke dag. . Ik hou ontzettend veel van je Leon. 